Iets over het boek 12-01-2016

12 jan

Het boek Hollands Hemelse Hel is uitgegeven door uitgeverij Boekscout.nl.
Onderaan mijn welkomstpagina staat een link om het aan te kunnen schaffen.
Het is een omvangrijk boek van 480 pagina’s en omvat veel onderwerpen.
Het lijkt me leuk een poging te wagen om het voor u samen te vatten.

Het hoofddoel van het boek is de oplossing van de werkloosheid, iedereen een baan!
Het boek is echter veelomvattender, daartoe hoeft u slechts de inhoudsopgave te bekijken.
De eerste reacties die ik van kennissen kreeg was dat ze dachten dat het een gortdroog boek over de economie zou zijn. Niets is echter minder waar. Het klopt dat het geen avonturenroman is. Het klopt dat het om serieuze onderwerpen gaat. Het klopt dat het zeer nauwgezet en serieus is samengesteld. Ook klopt het dat vooral de berekeningen voor het LTS-systeem en het pensioenstelsel voor veel mensen taaie kost kunnen zijn. Toch hoeft u niet bang te zijn dat het saai is. Zie het als een spannende speurtocht naar een systeem dat ons heel veel leed gaat besparen. En waar dat maar enigszins mogelijk is steekt humor de kop op. Ik wil bescheiden blijven, maar van een aantal mensen hoorde ik dat de onderwerpen zo pakkend beschreven zijn dat ze per se wilden weten wat het volgende onderwerp was. Zij konden het maar moeilijk aan de kant leggen. Dit beschouw ik als een groot compliment en hoop dat u dat ook gaat vinden.

Iedereen een baan?
Voor veel economen zal dit ondenkbaar zijn. Zij denken in termen van hoog- en laagconjunctuur, krappe of ruime arbeidsmarkt, oververhitting of onderkoeling, inflatie, deflatie, enz. Ik ga u niet lastig vallen met al deze termen, maar u kunt wel begrijpen dat een econoom denkt: als iedereen een baan heeft kan er een tekort aan personeel ontstaan, de vraag naar personeel kan groter zijn dan het aanbod en dat is een ongewenste situatie op de arbeidsmarkt. Bij de huidige werking van de economie en inrichting van de arbeidsmarkt hebben deze economen volledig gelijk. Zoals de arbeidsmarkt op dit moment is ingericht en functioneert, zijn alle ellende omtrent het vinden van een baan, het hopeloos proberen een paar mensen door de strot van een werkgever te duwen, moeizame procedures en zelfs achterlijke maatregelen onvermijdelijk. Op een kromme rivier kan je ook niet rechtdoor blijven varen, je moet met de bochten en bochtjes meevaren. Dus voor een kromme arbeidsmarkt zijn kromme maatregelen nodig. Het LTS-systeem is een recht en rechtvaardig systeem.

In het boek wordt de oplossing het Ladder Trede Systeem (LTS-systeem) genoemd.
In dit LTS-systeem is een te krappe arbeidsmarkt niet aan de orde. Een groot aantal mensen, wat naar mijn verwachting in de toekomst sterk zal toenemen, is namelijk werkzaam bij de Maatschappelijk Werkgever (MW). Deze heeft tot taak kennis en kunde van zijn werknemers op peil te houden. Aldus vormt dit een prachtige pool waaruit personeel betrokken kan worden zodra nodig. Ook een te ruime arbeidsmarkt, dus met veel werkloosheid, kan niet meer voorkomen, want de mensen die tijdelijk of permanent niet nodig zijn in het bedrijfsleven of bij de overheid krijgen een baan bij de Maatschappelijk Werkgever.

Het LTS-systeem beschouwt ieder mens als aparte individu dat bij de Maatschappelijk Werkgever minimaal 1260 en maximaal 4620 euro netto per maand verdient. Met een baan bij het bedrijfsleven (van bakker tot multinational) of bij de overheid verdient men netto 1400 tot maximaal 7700 euro netto per maand. Let op het woord ‘netto’. De belasting bekijkt ieder individu apart en de belasting wordt door de categorie-eigenaar afgedragen aan de belastingdienst. Het salaris mag dus nooit dalen beneden dit netto bedrag wat aan de trede hangt. Op welke trede u staat hangt af van uw diploma’s. De trede waarop u staat is zowel bij het bedrijfsleven als bij de Maatschappelijk Werkgever dezelfde.

De voordelen van het systeem zijn legio. Daar kom ik verderop nog op terug. De zekerheid van een baan en inkomen biedt een enorme rust en vertrouwen van de consument in de economie. Maar het is natuurlijk ieders eigen verantwoordelijkheid om te zorgen dat men niet in financiƫle problemen komt. Men kan zijn geld natuurlijk verkeerd besteden door veel meer uit te geven dan er binnenkomt of door het over de balk te smijten en dergelijke. Daar kan geen enkel systeem wat aan doen. Als de participatiewet bedoelt dat ieder zelf moet zorgen dat hij goed met zijn geld omgaat, dan heb ik niets tegen die wet, maar thans doet deze wet niet anders dan onder het mom van hogere doelstellingen de burger verder uit te persen en te bezuinigen op de overheidsuitgaven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *